| m. mucahid 的个人资料Mucahid Akinci'nin Ev Sa...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
9月30日 Sanghaylı Gibi Kafayı Bulmak
Gazlı Banka Müşterileri
Ortak Yapım (Coproduction) Darbe Sinemasında
Darbenin Sivil Bilmem Nesi
Mandanat Bahçesi
Electronic WalletsCell Phones Double As Electronic WalletsBy OLIVER TEVES The Associated Press, Sep 30, 2007
SAN MIGUEL, Philippines - It's Thursday, so 18-year-old Dennis Tiangco is off to a bank to collect his weekly allowance, zapped by his mother _ who's working in Hong Kong _ to his electronic wallet: his cell phone. Sauntering into a branch of GM Bank in the town of San Miguel, Tiangco fills out a form, sends a text message via his phone to a bank line dedicated to the service. In a matter of seconds, the transaction is approved and the teller gives him $54, minus a 1 percent fee. He doesn't need a bank account to retrieve the money. More than 5.5 million Filipinos now use their cell phones as virtual wallets, making the Philippines a leader among developing nations in providing financial transactions over mobile networks. Mobile banking services, which are also catching on in Kenya and South Africa, enable people who don't have bank accounts to transfer money easily, quickly and safely. It's spreading in the developing world because mobile phones are much more common than bank accounts. The system is particularly useful for the 8 million Filipinos _ 10 percent of the country's citizens _ who work overseas and send money home, like Dennis' mother, Anna Tiangco. Previously, she sent money via a bank wire transfer, which costs $2.50 and takes two days to clear. The cell phone method costs only 13 cents and is nearly instantaneous. "The good thing here is, wherever my children are, they can text me and I can send money immediately," she said in a telephone interview. Consumers also can store limited amounts of money on their cell phones to buy things at stores that participate in the network _ although this practice isn't yet widespread in the Philippines. Many more Filipinos use their phones to send airtime values called "loads" to prepaid subscribers. A parent, for example, can send a $1.20 load to replenish a child's cell phone, charged to the parent's account. While Japanese and South Korean consumers have been using cell phones as virtual wallets for several years, those systems use a computer chip implanted in handset that allows people to buy things by waving the phone in front of a sensor. The Philippine system relies on simple text messages, which cost just 2 cents to send. The 41 million cell phone users in the Philippines have embraced text messaging. The electronic connections have fostered a culture of quick greetings and forwarded jokes. Text messages also played a key role in mobilizing crowds that fueled the 2001 "people power" revolt that ousted President Joseph Estrada. The Philippines' two biggest mobile service providers, Globe Telecom and Smart Communications, have harnessed this penchant for text messaging to enable consumers to enter the world of e-commerce. Tapping into the cash flow from overseas Filipinos _ who sent home $12.7 billion last year _ Globe and Smart forged partnerships with foreign mobile providers and banks, as well as with local banks and merchants, to create a network that allows users to send and receive cash internationally. When Anna Tiangco wants to send cash home, for example, she goes to a branch of her local provider, Hong Kong CSL Ltd., where a clerk credits her cell phone with the amount she has brought with her. She then transfers the money to family members via text messages _ in essence instructing her providers to deduct money from her balance to the recipients she indicates. If a cell phone loaded with cash values is lost or stolen, the money can't be tapped as long as the personal identification number isn't revealed. Control over the funds can be restored with a replacement SIM, or Subscriber Identity Module, card from either mobile provider. The system was "built for remote payments and for the unbanked markets," said Rizza Maniego Eala, president of G-Xchange, Globe's subsidiary in charge of its G-Cash money transfer service. Eala said her company's 500,000 G-Cash users transfer about $100 million monthly, but she declined to say how many transactions involve remittances from overseas. Smart offers a slightly different money transfer system, used by about 5 million Filipinos, that links cash or a debit card to a cell phone. Users load up their phones with money via text messages. The card _ which costs $4 but does not require a bank account _ can then be used to purchase goods in establishments that accept MasterCard, or to withdraw cash from an ATM machine. Smart Communications spokesman Ramon Isberto said each time the recipient spends the money, the sender receives a transaction message. That allows the sender to see how the funds are used. "The added value there now is that Filipinos overseas have greater control over their funds. Believe me, that is important to them," he said. Smart and UAE's leading telecommunications operator, Etisalat, have agreed to provide money transfer service to hundreds of thousands of Filipinos in the Middle East. Smart also will soon launch a remittance system in Bahrain in partnership with MTC-Vodafone and Ahli United Bank there, and Banco de Oro in the Philippines, Isberto said. "The bank products remain clearly bank products. We positioned ourselves as an enabler for banks and other financial institutions to provide products and services to their customers in ways they would otherwise not have been able to," he said. Aside from transferring cash and making purchases, both Globe and Smart also allow their users to pay bills with their phones. Anna Tiangco said she pays her family's electric bills in San Miguel from Hong Kong via text messages, just like she sends money. "Even if we are far apart, it's like we are still together," she said. "This is like my wallet now." Olmayan YıkanmazÜniversiteye çarşaflılar da sarıklılar da girsin, ne olur ki
Ayşe Arman Hürriyet, 30.09.2007
Siz yanlış bir Nuray Mert tanıyorsunuz. Doğrusunu ben tanıdım.
Evet heyecanlı, evet tartışmayı seven, evet lafını sakınmayan ama aynı zamanda... İnanılmaz eğlenceli, acayip dişi ve çok zeki... Kendi kendisiyle dalga geçme yeteneğine sahip biri. Ve çok tutkulu ve çok tutturuk. Bir sürü konuda aynı fikirde olmasak bile çok güldük. Çok hızlı bir kadın, hızlı düşünüyor, hızlı cevap veriyor, kendini sakınmıyor, korumuyor, beni şaşırttı, buna da çok sevindim. İyi ki ameliyatlı ameliyatlı bu röportajı yapmışım, değdi... BELKİ DE BATILI BİR TOPLUM OLAMADIK Cumhurbaşkanı, Meclis Başkanı, Başbakan hepsinin aynı partiden olmasında sizce bir tuhaflık yok mu? - Aslına bakarsanız, kuralına uygun. Ama bir şeyin kuralına uygun olması veya sayısal gerçekler, demokrasi şartlarını sağlıyor demek değildir. Uzlaşma atmosferinin korunmasına çalışılmalıydı. Tarafların bu derece kutuplaştığı bir ortam, istenilen bir ortam değildir, hiç kimse için... Türban dini bir sembol. Okul, devlete ait bir alan. Dini sembolün devlet içinde boy göstermesi, laikliğe aykırı değil mi? -Yani türbanlılar özel okullara mı girsinler diyorsunuz. Bunun sınırını nereden çizeceksiniz ki. Bırakın, herkes istediği yere girsin, istediği gibi okusun... Üniversitede türbana izin vermek, aynı anda çarşafla girmek isteyenlere, sarıkla girmek isteyenlere izin vermek değil midir? Önü alınabilir mi? - Almayın... Girsinler ne olacak... "Burnunuza hızma takmayın!" deme hakkı var mı kimsenin? Ya da olmalı mı? Öğrenciler istedikleri gibi girsinler... İyi de bir sürü insan çarşafla girerse, bu ülkenin fotoğrafı değişmez mi? -Bütün kaygı bu işte: Bu ülkenin fotoğraf değişmez mi? Bakın, bir ülkenin fotoğrafı neyse odur. Şimdiye kadar Batılı bir toplum fotoğrafı verelim diye gayret ettik. Belki de Batılı bir toplum olamadık. Buna da, bu kadar da gerilmemek lazım diye düşünüyorum. Sıkıntı yaratacak şey şu aslında: Bizi de kapatırlar mı? İçiniz rahat olsun. Kapatmazlar, kapatamazlar. Yasalar belli. Kurumlar, kanunlar var. Bunları işlettiğiniz zaman, sorun çıkmaz. İşlememesi hali de bir devrim halidir. O zaman soru şu: İslamcı bir ihtilal olur mu Türkiye’de? Bence olmaz. İhtilal olmadığı sürece de problem yok. Neden bazılarına göre sorun yok da bazılarına göre var? Neden bazıları korkmuyor, bazıları korkuyor? Neden korkmayanlar, korkanları suçluyor... -Endişe edenlerin suçlanmasının anlaşılır bir tarafı yok. Son tartışmalarda çok sert pozisyonlar alındı. Ve bu, hayırlı bir hal değil. Başbakanı destekleyen medya mesela, öyle sert bir dil kullanıyor ki, hükümetin kendisinin dili bu kadar ağır değil. Diğer kesimin de yıllardır sürdürdüğü paranoyasından artık kurtulması gerekiyor. Bence bütün bunlar türban denilen sembolün Çankaya’ya zamansız taşınmış olmasından kaynaklanıyor. Dengeler bozuldu... Ama bizim anlayabilmemiz gerekiyor korkanları. Ve onlara korkmamaları gerektiğini sakin sakin anlatabilmemiz... İyi de siz nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz, korkulmaması gerektiğinden? Şerif Mardin de diyor ki ne olabilir diyebilirim ne de olamaz diyebilirim... Bilimsel bir yaklaşım değil mi? -Ben Şerif Hoca’nın söylediği bir şeyi çok yanlış buldum. "AKP’nin gizli bir ajandası olabilir, henüz bilmiyoruz" diyor. Ben biliyorum. Yok gizli ajandası. Siz nereden biliyorsunuz? Yine şu "4 senedir olmadı ki şimdi olsun" argümanı mı? -E tabii. Bu insanlarla birlikte yaşıyorum. Bu insanların çoğunu yakından tanıyorum. İçinden bölünür böyle bir şey olsa. Türkiye’yi İslamileştirmeye filan çalıştıkları yok. Zaten Türkiye’yi İslamlaştıracak bir parti yüzde 47 oy almaz. Bunu neye dayanarak söylüyorsunuz? - Gözlemlerime.... İyi de ben niye sizin gözlemlerinize güveneyim. Ya yanılıyorsanız... -Partinin başkan yardımcısı bile çıktı televizyona, "Böyle bir şey olsa biz ayrılırız partiden" dedi. Sizin korktuğunuz şey bir İslami devlet fikri, yani devrim projesi. Ben böyle bir devrimin izlerini görmüyorum. Peki ama zaman zaman bu yönde yapılmış hamleler, zorlamalar görmüyor muyuz? Dirençle karşılaşınca geri dönüyor... Ya bir süre sonra oruç tutmadığım için bana karışılmaya başlanırsa... -Size karışılmayacak. Ama oruç tutmayanların dövüldüğü bölgeler hep vardı Türkiye’de. AKP’liler de diyor ki, "Bu insanları dövenler bizimkiler değil, ülkücüler." Böyle bir durum da var. Tabii, bu sizi daha da çok korkutabilir. KEMALİST AİLEM BEDBAHT VAZİYETTE Anneniz, halanız bu son tartışmalara ne diyor? -Onlar bedbaht vaziyette. Korkuya çoktan geçtiler. Onların yüreğine su serpmeye çalışıyorum. Komiktir bizimkiler, halam, Refah Partisi İstanbul Belediyesi’ni alınca günlerce konuşmadı, ağzını bıçak açmadı, sağlığından filan endişe ettim. AH KIZIM AH BU DİNCİLER SENİN BEYNİNİ NASIL YIKADI En büyük değer bilgi midir? -Hayır ne münasebet. Ben bilgiye tapanlardan değilim. Kavrayışımızı, mutluluğumuzu borçlu olduğumuz daha bir sürü şey var hayatta. Evde de siyaset konuşmaktan hoşlanır mısınız? -Kimse izin vermiyor ki. Siyasetin konuşulduğu bir evden geldim ama o eski nesildi. İki kardeşim de siyasetle ilgili değil. Televizyon programlarımı izlemezler. Yazılarımı okumazlar. Yeğenlerim bile "Bak halan televizyonda" dendiğinde "Ha öyle mi?" diyor. Bu sizi üzmüyor mu? -Niye? Benim için de nefes alacak bir alan oluyor. Peki CHP’li anne, Kemalist hala "Bu kızı okuttuk ne hale geldi!" demiyorlar mı? Ya da "Bu çocukta nerede hata yaptık da böyle oldu!" -Demezler mi? Diyorlar. Ben Türkiye’nin hep karanlık bir yere doğru gitmekte olduğunu düşünen bir ailede büyüdüm. Başörtülü arkadaşlarımı çok yadırgadılar. Hatta tarikatçı olacağım gibi saçmasapan düşüncelere kapıldılar. Annem, üstelik yakın tarihlerde, düşünün siyaset bilimi okumuş ve laiklik üzerine doktora yapmış kızına, "Bu dinciler senin beynini nasıl yıkadı, ah kızım ah!" deyiverdi... Peki siz beyninizin yıkanmadığını anlatırken ne diyorsunuz? -Allah’tan bir şey dememe gerek kalmıyor, hayat tarzımın değişmediğini görünce rahatlıyorlar. Onlar örtüneceğimi filan zannediyorlardı. Ha ama bir de şu var, yaşadıklarımı sınıf kaybı olarak görüyorlar. Bu kadar yatırım yaptıkları bir çocuğun, arkadaş olduğu tiplere bak! BÜTÜN BU GERGİNLİK TÜRBAN ÇANKAYA’YA ERKEN ÇIKTI DİYE Abdullah Gül’e neden karşısınız? - Gül’e değil, cumhurbaşkanı adayı olmasına karşıydım. İki gerekçem vardı. Biri ilkesel: Başörtülü öğrencilerin üniversiteye giremediği bir ülkede AKP iktidardaydı ama sorun çözülemedi. Çözülemeyişinin açıklaması olarak, toplumsal uzlaşmanın gerekliliği ileri sürüldü, "Germeyelim ülkeyi" dendi. Tamam, anlaşılır bir kaygı. Peki ama uzlaşma bu kadar önemli idiyse, Abdullah Gül neden aday oldu? Neden isimsiz bir kızın hakları söz konusu olduğunda bir hassaslık gösterilmedi de, bir makam söz konusu olduğunda bütün riskler alındı? Bu tavrı, ilkesel olarak yanlış buluyorum. İkincisi... - Bu ikinci AKP iktidarında, başörtüsü sorunu çok daha kolay halledilebilirdi. Gül’ün cumhurbaşkanlığı her şeyin önünü tıkadı. Bence, mahalle baskısı ya da Malezya korkusu değil, cumhurbaşkanı tartışmasında ortalık çok gerildi, o gerilim hálá sürüyor. Bunun önemli bir hata olduğunu düşünüyorum. Tayyip Erdoğan’ın bir hatası, öyle mi? - AKP’nin bir hatası. Ben Tayyip Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olmaktan feragat etmesini duyarlı bir davranış olarak değerlendiriyorum. Demek ki onun da birtakım kaygıları varmış. Ama ikinci adam konumundaki birinin iradesini belirleme şansının olmadığını düşünüyorum. Yani Tayyip Erdoğan’a rağmen mi Abdullah Gül cumhurbaşkanı oldu? - Bence öyle. Ve bu durum Erdoğan’ın hareket alanını daraltıyor. Ben sizi böyle hayal etmiyordum. Karşımda sert, ciddi ve erkeksi birini göreceğimi zannediyordum. - Hiç öyle değilim. Müdahaleci bir tarafınız yok mu? - Tamam o var. Dominant bir tarafınız? - O da var. Ama bunlar, ille de erkeklere özgü şeyler değil. Peki ya kontrol manyaklığı... - Evet. Hatta bazen rahatsız edici ölçüde. Sevdiklerinizin hayatına müdahale eder misiniz? - Evet, evet, evet. Hayatlarına burnumu sokarım. Onlar adına kararlar veririm. İzin verdikleri ölçüde tabii. Bu bana lüzumsuz yükler getirir ama yaparım. Engellemeye çalışıyorum ama mevcut durum bu. Peki biri sizin hayatınıza müdahale etmeye kalkarsa... - Ona çok açık değilim. Sürpriz sevmem mesela. Hatta nefret ederim. Biri sürpriz doğum günü yapsa... - Hiç hoşlanmam. Trabzon’un şekillenmenizdeki payı ne kadar? - Karadenizlilere atfedilen bir sürü şey bende var. Mesela fevri bir insanım. Tayyip Erdoğan’da da var bu. Kızıyor-mızıyor ama çok da kolay sakinleşiyor. Ben de öyleyim. Çevrenizdekiler sizin bu yanınızı bilir ve size hasta muamelesi mi yapar? - Aynen. Kavgacısınız, dövüşçüsünüz.. Ama sanki siz birilerini pusuda kıstırmazsınız... Ne yapacaksanız yüzüne karşı yaparsınız. Öyle mi? - Öyle. Kindar değilim. Küs de kalamam. Önce darılır, sonra unuturum. Lüzumsuz yere selam verir ya da heyecanla telefon ederim. Karşımdakinin tepkisinden bir anormallik olduğunu anlarım, "Biz dargındık seninle değil mi? Kapatıyorum" der, kapatırım. Çocukluğunuzun ne kadarı Trabzon’da geçti? - 14 yaşına kadar. Üç kardeşiz, ben en büyüğüyüm. Bir kız bir de erkek kardeşim var. Ailenin en şımartılan çocuğuyum. Uzun bir aradan sonra gelen ilk torun. Babam aşırı kız çocuğu sever... Di... Rahmetli. Siz de "babasının kızı" mısınız? - Evet, hastalıklı derecede öyleyim. O yüzden iki sene önce babamı kaybetmek, hayatımın en büyük travmasıydı. Alzheimer olup ölmesi, beni derinden etkiledi. Babanızla benzerlikleriniz neler? - Mizacım babama benzer, gerçekçiyim, iradeliyim ve ticarete yatkın bir kafam vardır. Tüccar babam gibi. Parayla da ilişkim iyidir. Bizim ailede romantizm, tatlı salaklık olarak algılanır. Tek kusurum, çocukken çok abartılmış olmam. Ne yapsam, "Aman da aman Nuray neler yapmış" olurdu, çok sevilmiş bir çocuğum. Beni doğurduğunda annem 17 yaşında olduğu için, üzerimde annem kadar öğretmen halamın da emeği var. Orta halli bir aile mi? - Hayır, taşra ölçeğinde zengin bir aile... Konservatif bir çevre mi? - Hayır, çok liberal. CHP’li bir aile. Bizim aile başlı başına bir modernleşme projesi. Herkes erkek çocuklarını şımartırken bizim aile kız çocuklarını şımartmış. Akademisyen olmaya nasıl karar verdiniz? - 14 yaşındayken, kız kardeşim ve halam İstanbul’a taşındık. O zamanlar, burjuva aileler, çocuklarını eğitim için İstanbul’a gönderirlerdi. Işık Lisesi’nde dağınık bir öğrenciydim, ama Boğaziçi’nde toparladım. Modernite projesinin bir parçası olarak, babam kızlarının okumasını çok istiyordu. Benim de para kazanmam filan gerekmediği için, okudukça okudum. Ama daha çocukluğumdan beri siyasete düşkündüm. İlkokul birde, gazetede "Koalisyon" lafını görüp, babama gidip "Ben bu kelimeyi bilmiyorum. Ne zaman öğreneceğim?" demişim. Böyle sapık bir çocuk. Arkadaşlarınız, politika dendiğinde gözlerinizin parladığını, müthiş heyecanlandığınızı söylüyorlar. Tanım şu: "Politik bir hayvana dönüşür!" Doğru mu? - Doğru. Hatta bazen kendimi kaybederim. Neden politikayı bu kadar ciddiye alıyorsunuz? - Zaaf galiba. Politika, bizim hayatımız hakkında verilen kararlardır. Hayatımızı ilgilendiriyor. Ve başkalarının hayatını. Ben başkalarının hayatlarıyla da ilgiliyim. Diğerkam, altruist bir insanım. Başkasının derdiyle dertlenen insan yani. Kendimi bu yüzden solcu olarak tanımlarım. Hep böyle şık ve bakımlı mıydınız? Solcular daha bohem dolaşır da... - Üniversite yıllarından itibaren, böyle süslü püslü ve fönlü gezmeye başladım. Hatta o yüzden de biraz snobe edilmişimdir. Sonradan o yıllarda beni snobe edenlerin hepsi genel müdür filan oldu, bakın ben hálá solcuyum. Ama hálá ruj sürüyorum ve topuklu ayakkabı giyiyorum. Sizin formasyonunuzda birinin daha çok içerikle ilgili olacağı düşünülür... - Yok yok, çok şekilciyimdir. Estetik kaygılarım çok vardır. Bazı renklere mesela tahammülüm yoktur. Hatta saplantılı olduğum bile söylenebilir. Bir otelin banyosu ya da döşemesi leylak rengiyse, o otelde kesinlikle kalmam. Burun ameliyatı oldunuz mu? - Hayır. Gördüğünüz gibi burnum, bütün haşmetiyle yerinde duruyor. FEMİNİZME KARŞIYIM, ÇÜNKÜ... Kafası çalışan bir kadın, neden feminizme karşı durur? - Çünkü ben feminizmi anlamlı bir çıkış olarak görmüyorum. Yanlış anlaşılmasın, sadece kadın olduğu için mağdur olan kadınların mağduriyetinin giderilmesi için elimden geleni yaparım. Yani "Kadınların başına gelenlere duyarsız!" değilim. Ama şuna büyük bir itirazım var: Her konumdaki kadın, aynı şekilde eziliyor filan değil. Sırf kadın olduğu için bütün kadınlar zulüm altında değil. Bunu kabul etmiyorum. Ayrıca sorunlu buluyorum. Mesela Radikal’de bir yazı dizisi yayınlandı. Meslekleri, eğitimleri, paraları olan burjuva kadınlar. Ve bu kadınların ağlak hikayeleri. S. P, 35 yaşında, başarılı bir bilmem ne, ama kocasından dayak yiyor. E kardeşim, bu şartlarda dayak yiyorsan, o zaman, sen de o dayağı hak ediyorsun. Bu şartlardaki bir kadının dayak yemesini hazmedemiyorum. Bunun ikinci günü olmaz. Benim dünyamda, hiçbir şey bunun bahanesi değildir. Tek bahanesi aşk ya da tutku olabilir, o zaman o da fanteziye girer. Ben bu kadınları, Urfa’daki zavallı bir köylü kadınıyla aynı kefeye koyamam... BU ÜLKENİN REHABİLİTASYONA İHTİYACI VAR Türkiye’nin bir rehabilitasyona ihtiyacı var. Kendini batılı resmi içinde görmek isteyen bir toplum, birdenbire kendisiyle karşılaştı. Ve bu süreç içinde Gül’ün Çankaya’ya çıkmaması gerekiyordu. Ama oldu. Ve travmatik bir etki yaptı. Aşırı paranoya. Sakin, serinkanlı bir tartışma değil. İki taraf da tırmandırıyor. İkisinin de dili çok keskin. BİZİM EN BÜYÜK İKİLEMİMİZ AKP’Yİ 28 ŞUBAT’A BORÇLU OLMAMIZ Bana sorarsanız, bizim gibi aydınları zora sokacak bir tek mesele var, o da 28 Şubat. AKP, bugün ılımlı, merkez sağdan liberalleşmiş bir partiyse, 28 Şubat yüzünden oldu. Böyle bir ikilemimiz var. Ben 28 Şubat’a en çok karşı çıkanlardan biriyim. Ama tespitleri namusluca yapmak lazım. "AKP’den korkacak ne var?" diyoruz, "Bu zaten sosyolojik bir süreç" diyoruz ama şunu gözden kaçırıyoruz: Bu seyrin içinde, tabii olmayan bir müdahale oldu. Refah Partisi, askeri darbe yüzünden, daha liberal bir sağ partiye dönüştü. Bu kendiliğinden olmadı, o parti kendi içinde o yenilenmeyi yapamadı, asker yüzünden yaptı. Bunu da kafamızın bir yanında tutalım. SUUDİ ARABİSTAN KADINLAR İÇİN CEHENNEM Benim çok dindar bir öğrencim yüksek lisans yapıyordu, derken hac heyetiyle rehber olarak hacca gitti. Dönünce sordum, "Nasıldı gündelik hayat?" "Kadınlar için bir cehennem" dedi. Ben bu yüzden rahatım. Kadınlara inanıyorum. Bu sözünü ettiğim kızcağız da bara gidecek değildi. O bile "Yaşanmaz öyle bir yerde" diyorsa, bu insanların tespitlerine güvenelim. Yaşadığımız ülkeyi öyle felaket bir yere çevirmelerine izin vermeyeceklerini bilelim. Sakin olalım. HER BAŞÖRTÜLÜYÜ KAPICI SANMAYIN Yabancı gazetecilere, Türkiye’deki türban meselesini anlatırken halamdan örnek veriyorum. Halam, teyzemi ziyarete gidiyor, kapıda ismi yok. Hemen kapıdaki başörtülü bir kadına "Günsel Hanım nerede oturuyor?" diye soruyor. Kadın da, "Bilmiyorum" diyor. Halam da, "Neden bilmiyorsun, kapıcısın burada" diyor. Kadın da diyor ki. "Ben kapıcı filan değilim, her başörtülü gördüğünüzü kapıcı zannetmeyin!" Buralardan başlıyor sorunumuz, bu muamelelerden... Ama muhafazakarlar da bizi tanımıyor. Onların arasına ilk girdiğimde yadırgadığım şeylerden bir tanesi, muhafazakar kalabalıklar, bizler gibi yaşayanları "dışarlıklı" olarak görüyor. Kendi toplumuna yabancılaşmış ya da bu toplumun zaten parçası olmayan. Onlar da bu muameleyi yapıyorlar. Hatta en akademik olanları bile satır aralarında yapıyor. "Toplumun gerçek iktidarı"ndan söz ediyorlar mesela. Onlar da CHP’yi yok sayıyorlar, CHP’yi beğenmeyebilirler ama yüzde 20 ciddi bir oydur. Hiç oralı değiller. Onlarda da böyle bir hırçınlık var. Yani sadece solun değil, sağın demokrasi tanımı da sakat. Solunki seçkinci, sağınki de otantik. "Bizden biri başa geçerse, bizi yönetirse, sorunlar hallolur..." Bu Acılar Önlenir Miydi?Can These Mortgages Be Saved?
Sylwia Kapuscinski for The New York Times
Borrowers like Shannon Rivas-Spivey have had trouble negotiating with Countrywide to save their loans. She is shown with one of her sons at her home in Somers Point, N.J. The New York Times, Sep 30, 2007
ON Christmas Eve two years ago, as Shannon Rivas-Spivey wrapped gifts for her two young sons, she was interrupted by a knock at her door. Standing on her front steps in Somers Point, N.J., was a man from the Atlantic County sheriff’s office, delivering foreclosure papers on the three-bedroom home that she and her fiancé, Harold Spivey, had owned for almost 10 years. 
Jodi Hilton for The New York Times
Jane and Neal Connor with their daughter, Annie, in Arlington, Mass. She made hundreds of calls to Countrywide. 
Michael Temchine for The New York Times
Zena Collins of Gaithersburg, Md., said that after her loan and insurance payments, she has $600 a month. Countrywide refused to alter her terms. The visit was unwelcome, but not a surprise. Ms. Rivas-Spivey had been battling foreclosure for over a month, ever since the Countrywide Financial Corporation , the huge lender that services her loan, charged her escrow account for flood insurance she did not need and could not afford to pay. During the months it took to have Countrywide fix the error, she said, she fell behind on the loan. Now the sheriff’s office had come calling. “It totally destroyed our Christmas,” she said. “I feel like a failure. I let my sons down, I let my dogs down. It’s senseless.” There are two sides to every story, of course. Countrywide disputes Ms. Rivas-Spivey’s contention that billing her for unnecessary flood insurance essentially forced her into foreclosure. It said it has worked extensively with her to rescue her loan from default but that its efforts have failed. Such painful, personal and financially damaging tugs of war between lenders and borrowers are likely to continue for quite some time. As the home mortgage boom of recent years continues to deflate, hundreds of thousands of borrowers are facing escalating monthly bills on adjustable-rate loans that are either in foreclosure or near it. In August, according to RealtyTrac, a home loan database, foreclosure filings across the country — default notices, auction sales notices and bank repossessions — soared to almost 244,000, up 36 percent from the previous month and more than double the number in August 2006. Lenders, government officials and loan servicers, who take in borrowers’ monthly mortgage payments, contend that troubled borrowers everywhere are being helped to stay in their homes by those overseeing their loans. But neither data nor anecdotal evidence supports this view. A recent survey of 16 top subprime loan servicers by Moody’s Investors Service found that for the first six months of 2007, an average of only 1 percent of loans experiencing an interest rate adjustment, or reset, had been modified. Moody’s did not identify the servicers it surveyed. But borrower advocates who work with a broad array of lenders say that none make it harder to modify loans than Countrywide, the nation’s largest mortgage originator and loan servicer. Countrywide deploys a 2,700-member unit, called the HOPE Team, that it says helps borrowers modify their loans and hold onto their homes. HOPE is an acronym for “Helping homeowners, Offering solutions, Preventing foreclosures and Envisioning success,” but some Countrywide borrowers say the company’s practices have left them hopeless. According to a dozen borrowers interviewed for this article, and thousands more who are working with borrowers’ advocates, it is often difficult for homeowners to reach HOPE staff members. When they do, these people said, they encounter hostility and are charged large and unexplained fees throughout the foreclosure process — whether or not they wind up keeping their homes. “Countrywide is trying to say they are doing workouts, but they are doing them with as little financial sacrifice for the company and as little effort as they can,” said Senator Charles E. Schumer, Democrat of New York and a member of the Senate Committee on Banking, Housing and Urban Affairs. “They are trying to get away with doing a good job here when you can prove by digging even a half an inch deeper that they’re not.” Countrywide strongly disagrees. Last week, it described its efforts on behalf of troubled homeowners. “Our No. 1 priority is to help borrowers stay in their homes,” said Steve Bailey, a Countrywide executive, in a news release. The company said it has saved 39,582 mortgages from foreclosure so far this year. But according to Countrywide’s own data, it currently services almost nine million mortgages, with a value of $1.45 trillion. Of those, roughly 450,000 are delinquent. So providing home preservation assistance on the 39,582 loans amounts to just 8.8 percent of Countrywide borrowers who have fallen behind. Even so, the workouts that Countrywide boasted about last week include two types of deals that wind up forcing borrowers from their homes. Almost 14 percent of its homeownership preservation efforts involved borrowers who agreed to sell their homes for less than their loan amounts, called a short sale, or involved homeowners turning over their deeds to Countrywide to prevent a foreclosure. Countrywide did not disclose in its news release that such arrangements were included in its workout figures. “When you look under the surface, they are counting deeds-in-lieu as a modification,” said Martin Eakes, chief executive of the Center for Responsible Lending, a nonprofit and nonpartisan research organization. “When you’ve taken someone’s house, even without the foreclosure process, to count that as a modification is worse than fiction.” Mr. Bailey conceded that some might take that view but said in an interview, “At the end of the day, foreclosure avoidance is the theme we’re going after.” AS the nation’s largest lender and loan servicer, Countrywide finds itself in the middle of the mortgage storm and a target of borrower anger. In August, it reported that delinquencies in its servicing portfolio stood at 4.9 percent of its total outstanding loan amounts, up from 3.65 percent at the same time last year. Foreclosures are not far behind. Expressed as a percentage of the loans’ unpaid principal balances, they jumped to 1.2 percent in August from 0.48 percent a year earlier. Foreclosures pending as a percentage of total loans increased to 0.89 percent in August, up from 0.50 percent a year earlier. To be sure, customers who borrowed from many lenders other than Countrywide are also experiencing difficulties with their loans. But because Countrywide was one of the most aggressive purveyors of adjustable-rate loans — the kind with interest rates that rise significantly after a low, two- or three-year teaser rate expires — it is not surprising, borrower advocates say, that overall problem mortgages are ratcheting up. The Mortgage Bankers Association said that adjustable-rate mortgages to subprime borrowers accounted for 44 percent of all new foreclosures in the second quarter of this year. Even as Countrywide maintains that helping its borrowers modify their loans is its top priority, its investors have heard a slightly different story. In a conference call with analysts and investors in late July, Kevin Bartlett, Countrywide’s chief investment officer, counted about 2,000 loan modifications done in June. Most of those, he said, involved deferring overdue interest or adding the past due amount to a loan. The company rarely provides workouts that reduce interest rates on loans, Mr. Bartlett told investors. Yet reducing rocketing interest rates is exactly the relief that many borrowers are seeking because, consumer advocates say, that is the only way they can afford to stay in their homes. Loan experts say that when workouts involve deferring overdue interest or tacking amounts owed onto the back of a loan, borrowers often wind up in trouble again in just a few years. Mr. Bailey said that while Countrywide has historically done few interest rate reductions, it will be doing more. “Right now we have just about 1,000 loans facing interest rate reductions,” he said. “The pendulum is swinging that way.” But Mark Seifert, executive director of Empowering and Strengthening Ohio’s People, a consumer advocacy group in Cleveland, is dubious. He said his experience with Countrywide, one of the dozen or so lenders and servicers with whom he works on behalf of borrowers, has been unsatisfactory. For the first eight months of this year, he said, his group took in 132 cases in which Countrywide was the loan servicer. Of those, two ended up in what he called “very good” workouts from the company. One involved forged documents when the original loan was made, Mr. Seifert said, and the other involved a borrower who received her deal from Countrywide the day before she was set to testify before Congress last July about her problems with the company. “We have experience with Citi, Chase and a whole litany of other lenders,” Mr. Seifert said. “Some are better than others, but we are successful more than half the time with all of them. Except Countrywide.” Mr. Bailey said the views of Mr. Seifert and others reflected the fact that they were dealing with borrowers in duress. “We have had a lot of conversations with them and they don’t like the answer we’ve given them,” he said. “By the time the activist groups get involved in our loans, usually they are dealing with situations that are a little more grim.” Lenders in general, and Countrywide in particular, say that they have no incentive to let a home go into foreclosure because all parties — homeowners and those who hold their loans — typically lose money in a distress sale. A 2003 Federal Reserve study found that estimated losses on foreclosures range from 30 percent to 60 percent of the outstanding loan balance, as a result of legal fees, lost interest payments and property costs. Countrywide said it incurred $600 million in losses on loans it holds in the first six months of 2007. But on the billions of dollars worth of mortgage loans that have been sold to investors in the last few years, it is not the banks or lenders like Countrywide that are hit with big losses when homes go into foreclosure. It is the sea of faceless investors who own pieces of these trusts. Also, under the trusts’ pooling and servicing agreements, Countrywide and other servicers typically recoup any costs they cover in the foreclosure process, such as legal and appraisal fees. Borrower advocates fear that fees imposed during periods of delinquency and even foreclosure can offset losses that lenders and servicers incur. Few borrowers know, for example, that when they make only partial payments on their mortgages, servicers do not credit those payments against the principal or interest on their loan. Instead, the partial payments are deposited into a so-called suspense account. Servicers can dip into these funds and make use of them as interest-free loans, although the funds have to be accessible when the borrower becomes current on payments. In the meantime, borrowers — whether or not they know it — are still zapped with fees and charges for delinquent mortgage payments. “The foreclosure process is a profit opportunity for servicers and lenders, but there is very little oversight of the fees imposed,” said Michael D. Calhoun, president of the Center for Responsible Lending. “There are a lot of folks trying to squeeze distressed borrowers.” JANE CONNOR, a Countrywide borrower who is a writing instructor at the Massachusetts Institute of Technology, certainly feels squeezed. In March, she says, she was forced from her Arlington, Mass., home, a three-story Victorian she bought in 1998 for $298,000. She fell behind on her mortgage in early 2006 after her husband lost his job and she learned she had breast cancer. Fremont General, a financial services concern, originated her adjustable-rate loan but Countrywide now services it. Ms. Connor said her interest rate was around 11 percent and her monthly payments about $5,200 when she fell behind. In April 2006, with the principal balance on her loan at $442,645, because of a refinancing, she got a deal from Countrywide to pay around $5,000 in cash each month, payments she made on time in May, June and July of last year. But she says she was two days late in August, and Countrywide refused her payment. “They told me I was $26,000 in arrears when I started making the payments,” she said. “But they didn’t accept the cash payment in August and when I called to ask about the problem, they said I had forfeited the workout arrangement by being two days late.” At that point, Countrywide said Ms. Connor was behind by $43,000, nearly $20,000 more than she was a few months earlier. She said she did not understand why the figure had grown so fast in such a short time. A look at her documents shows how quickly the owed amount can rise, thanks to fees and unpaid interest. In April 2007, for example, a payoff demand statement that Countrywide forwarded to Ms. Connor showed accrued interest on her loan totaling $64,105.13. Line items identified only as “fees due” and “additional fees and costs” totaled another $8,525. The statement shows that the total amount due to release the lien Countrywide held on Ms. Connor’s property was $520,649 — up from $442,634 when she went into delinquency almost exactly a year earlier. The debt keeps mounting. By last week, her total amount due was $551,093. Since February 2006, she had accumulated added interest of $88,204 and nebulous “fees” of almost $11,000. Mr. Bailey of Countrywide described the bulk of the fees as charges for legal work and other foreclosure expenses that are reimbursed to outside vendors. But some of the fees go to Countrywide units that provide title, appraisal and other services.
Still, Countrywide tried to extract other money from Ms. Connor. Last July, a few days before her house was to go on the auction block, she said she asked Countrywide for a delay so that a potential buyer who was willing to pay more than the company was owed could buy the home. The buyer was willing to close on the purchase in two weeks, without a home inspection. Countrywide agreed to delay the auction for 30 days but only if she wired $5,900 in cash within a few days, Ms. Connor said. Countrywide said that the investor who holds her loan had asked for the payment. Although she refused to make it, Countrywide still delayed the auction. Countrywide said it would not allow Ms. Connor to sell the home for $550,000 because it would also be forced to pay off a $25,000 home equity loan that Ms. Connor’s credit union holds on the property. She said Countrywide told her it would initially pay only $1,000 of the equity loan because its investors do not like to see it paying out money to another financial institution when a foreclosed house is sold. Countrywide later increased the amount it would offer to the credit union to $3,500. Last week, after a reporter began asking about Ms. Connor’s situation, it raised that amount to $5,000. Mr. Bailey of Countrywide said the problem is persuading the credit union to agree to take less than it is owed. “Jane Connor is frustrated that we are not agreeing to a short sale,” he said. “We would love for it to happen.” But Ms. Connor said that navigating the Countrywide maze has been exasperating. Poring over her last three months of phone bills, she identified about 670 calls relating to her home foreclosure, most of them messages left with Countrywide. She said that last July, when she first began asking Countrywide to agree to a sale, she and her lawyer had to speak with 14 different people at the company — and received nine different answers about how best to proceed. Countrywide says that because its HOPE Team is so large, communications problems will inevitably emerge. “With 2,700 employees, there are times when one of those employees wasn’t as responsive as they should have been,” Mr. Bailey said. “We have gotten good at managing; we are not at all difficult to contact.” He said that in August, Countrywide made 10.5 million attempts to reach delinquent borrowers. Late last week, Countrywide stepped up its efforts to allow Ms. Connor’s sale to go through. Under the terms of the sale, which had not gone through as of Friday, both real estate agents agreed to cut their commissions. Countrywide would get almost all that it is owed. BRUCE MARKS is founder of the Neighborhood Assistance Corporation of America, a nonprofit advocacy and mortgage company that helps troubled borrowers get new, low-cost loans. He sees problem mortgages from across the country and works with a variety of lenders. He said that his organization has resolved 3,500 cases for imperiled borrowers this year, and that none have had to leave their homes. Mr. Marks, too, characterizes Countrywide as the lender most unwilling to help borrowers. “Homeowners who are desperate to keep their homes are trying to restructure the mortgages to the payment before the rates reset,” he said. “Countrywide demands their last dollar and their retirement funds to stop a foreclosure on unaffordable loans.” Ms. Rivas-Spivey said she was particularly disturbed that Countrywide’s flood insurance error helped push her into trouble. Her woes began when Countrywide took over her loan two years ago. It billed her escrow account to cover the unneeded flood insurance as well as the tax payments that she said she was making separately. She didn’t know that she was behind on her mortgage, she said, until Countrywide refused her November payment. By then, she was also in foreclosure. Reaching anyone at Countrywide to help fix the problem was difficult, she recalled. When she did, she said, the company insisted that insurance was required on her property because of a recent change in the flood insurance rate map for her neighborhood. But Ms. Rivas-Spivey consulted with the Army Corps of Engineers and received a letter from it stating that the map had not changed since 1982. Finally, in February 2006, Countrywide credited her escrow account for the flood insurance. In March, she received a letter from a Countrywide workout negotiator agreeing to correct her credit report for the months of August 2005 through February 2006. Still, with assorted late fees and owed payments piling up, she could not afford the loan. Neither could she afford the workout plan offered by Countrywide. Ms. Rivas-Spivey said she and her fiancé cannot pay the current monthly mortgage, which recently rose 20 percent, to $1,875, and is scheduled to rise again soon. Interest owed, late fees and other charges have increased the loan to $196,000 from $141,000 in late 2005. “I got two workout negotiators from Countrywide and they said ‘if you can’t afford your house, I can’t help you,’” she said. Mr. Bailey called Ms. Rivas-Spivey’s account of her dealings with Countrywide “confused.” The company corrected the flood insurance problem and put her on a workout program, he said, but she fell off after three months. “It’s difficult because she is so far behind,” Mr. Bailey said. Although Ms. Rivas-Spivey and her family remain in their three-bedroom home, they put it on the market last week. “They put all the arrears on top of my payment,” she said. “Then it was impossible to pay, and we fell behind.” ZENA COLLINS of Gaithersburg, Md., is yet another Countrywide borrower who, while not in foreclosure, is in financial difficulty. An analyst for the Plumbers and Pipefitters National Pension Fund in Washington, Ms. Collins refinanced into an interest-only loan after she lost a previous job that paid her twice what she earns now. She said her interest rate is 10.9 percent and that after she pays her loan and insurance, she has $600 a month left to live on. Trying to act before foreclosure looms on her home, she has asked Countrywide to modify the terms of her loan. The company has refused. In a notice dated Sept. 20, Countrywide gave Ms. Collins this reason for being ineligible for help: “Borrower does not qualify.” “I would like for the people who make these decisions to be put in the same position that I was, having to choose not to have electricity from time to time because I didn’t have any other option, really,” Ms. Collins said. “It makes one feel very desperate and hopeless.” The national foreclosure wave, meanwhile, may soon become a tsunami. Some $120 billion in adjustable-rate mortgages are scheduled to reset at higher interest rates in the next three months. Subprime, adjustable-rate loans make up about $90 billion of that. In a recent interview, a Countrywide mortgage specialist on the West Coast said he was disturbed by the sight of customers streaming into his branch asking for help on loans they could not afford. The employee, who was granted anonymity because he feared that Countrywide might retaliate against him, said it took a full day for him to reach the right department at Countrywide for loan workouts. Even he had difficulty reaching the right HOPE Team member, he said. Such efforts may soon become more difficult. At an investor conference on Sept. 18, Angelo R. Mozilo, Countrywide’s chief executive, said the company would be hiring more staff members to do home-retention and loss-mitigation work. Those employees, however, will be based in India. Kapışanlar Gün Gelir ApışırDolar 1.20 YTL Dış ticaret açığı 8 ayda 40 milyar dolar (Yabancılar Türk tahvilini kapışıyor!)Güngör Uras
Milliyet, 30.09.2007 Türkiye'nin 8 aylık dış ticaret açığının 40 milyar dolar olarak açıklandığı cuma günü doların fiyatı 1.20 YTL'ye düştü. Halbuki dış ticaret açığının büyüklüğü karşısında dolar fiyatının tırmanışa geçmesi beklenirdi. "Dış Ticaret Açığı" ülkenin ithalat gideri ile ihracat geliri arasındaki farkı (döviz açığını) gösterir. Sekiz ayda ithalat giderimiz 107 milyar dolar, ihracat gelirimiz 67 milyar dolar oldu. Ağustos ayından geriye 12 aylık dönemde ihracatımız rekorlar kırdı ve 98.8 milyar dolara ulaştı, ama aynı dönemde 156 milyar dolarlık ithalat yaptık. 12 aylık dış ticaret açığımız 58 milyar dolara fırladı. İhracatçılar Meclisi Başkanı ve ekibi, Devlet Bakanı Tüzmen'in önderliğinde Anıtkabir'e giderek, "İşte Atam, 100 milyar dolarlık ihracat" diyecekmiş. İhracatçılardan önce ithalatçıların Hazine'den sorumlu Devlet Bakanı Şimşek önderliğinde Anıtkabir'e giderek, "İşte Atam, 12 ayda 58 milyar dolarlık dış ticaret açığı" demeleri beklenir. İthalat artışı sürüyor İthalatçıların başarısı bu hükümetin "yüksek faiz, ucuz döviz" politikası "sayesinde"dir. İhracatçının başarısı ise bu hükümetin "yüksek faiz, ucuz döviz "politikasına "rağmen"dir. Dolar fiyatının 1.20 YTL'ye inmesi, ithalatın, ihracattan daha hızlı artmasını sağlayacak, dış ticaret açığının daha da büyümesine yol açacaktır. Ucuz dol.r demek, ucuz ithalat demektir. Ucuz ithalat demek, "içeride üretecek yerde, dışarıdan satın al" demektir. Ucuz ithalat üretimden vazgeçmek demektir. Üretimden vazgeçince, ucuz dövize rağmen yatırım yapılamaz, Türk insanı iş bulamaz. Aş bulamaz. Bizim giderek artan ithalatımız, başka ülkelerin insanına iş ve aş imkânı sağlar. Başka ülkelerin büyümesine katkı sağlar. Başta ABD olmak üzere sanayileşmiş ülkelerin çoğu, ekonomilerini canlandırmak, işsizliğin artmasını önlemek, yatırımları, üretimi hızlandırmak için faiz indiriyor. Türkiye ise dünyanın en yüksek faizini ödemekte ısrarını sürdürüyor. Dolar fiyatı faize bağlı Geçen hafta Hazine 10 yıl vadeyle toplam 750 milyon dolar borçlanmak için dünya piyasalarına çıktı. 3 milyar 750 milyon dolarlık talep gelince, Hazine 1 milyar 250 milyon dolarlık tahvil sattı. Neden Türk tahvili kapışıldı? Çünkü Hazine 10 yıl süreyle dolara her yıl net yüzde 6.85 oranında getiri sağlayacak. Şimdilerde ABD'nin ve Avrupa ülkelerinin Hazine tahvillerinin faizi yüzde 4 dolayında. Yabancılar içeride Hazine'nin yılda yüzde 19-20 getiri sağlayan bonolarını, dışarıda yüzde 7'e yaklaşan getiri sağlayan tahvillerini kapışınca, içeriye ihtiyacımızın çok üzerinde döviz giriyor. İçeriye ihtiyacımızın çok üzerinde dolar girince dolar ucuzluyor. Bu giriş devam ederse hiç merak etmeyiniz, 1 dolar 1 YTL de olur. Ama dolar ucuzladıkça ithalat daha da artar. Dış ticaret açığı daha da büyür. İşsizlik daha da artar. İşte onun için "Yüksek faiz, ucuz döviz" politikası yanlıştır" deniliyor. İşte onun için doların 1.20 YTL'nin altında satılması Merkez Bankası'nın döviz tanzim alımı yapmasıyla önlenemez, faizi hızla aşağıya indirmesiyle önlenir deniliyor. guras@milliyet.com.tr 9月29日 BatıkINGING Direct steps in as US bank collapsesBy Ben White in New York The Financial Times, Sep 28, 2007 ING Direct, a subsidiary of the Dutch financial group, is to take over the customers and insured deposits of NetBank, an online lender with $2.5bn (£1.2bn) in assets that was shut down on Friday by the US government following losses on subprime mortgages and other loans. The closure marks the largest US bank failure since the end of the savings and loan crisis in the early 1990s. It also underscores the ongoing impact of the US mortgage crisis, which has destabilised banks around the world, including Northern Rock in the UK. ING said it would take on about $1.5bn in deposits insured by the Federal Deposit Insurance Corporation. It said it had paid about $15m to acquire the deposits. ING will also acquire $724m in assets from NetBank, which filed for bankruptcy protection. Arkadi Kuhlmann, ING Direct chief executive, said in an interview that ING stepped in partly to insure continued consumer confidence in companies such as his and NetBank that conduct all their banking business online and do not operate branches. “This is all about confidence in the market,” he said. “Since we are the largest direct bank we were very pleased to assist and help out and hopefully take on these customers who will continue to do business on the Internet.” ING Direct’s announcement came just an hour after the Office of Thrift Supervision, which oversees US lenders, said it would close NetBank following loan losses. In addition to the losses, OTS said Georgia-based NetBank failed to improve what the regulator said were weak underwriting standards, poor documentation, a lack of proper controls and failed business strategies. NetBank’s losses came largely due to early default on loans that it had sold, OTS said. “While the institution continued to operate in excess of minimum capital standards, the actions taken to address these problems were unsuccessful and it became clear that high operating expenses combined with continuing losses were jeopardizing the institution’s viability,” the OTS said. It added that the closure came after NetBank’s previous attempts to sell itself failed. Many small mortgage lenders have been forced out of business in the wake of the mortgage crisis and Countrywide Financial, the largest US home lender, appeared close to failure over the summer. Countrywide was aided by a $2bn equity investment from Bank of America and a fresh $12bn in financing from its lenders.
The FDIC said NetBank had approximately $109m in1,500 deposit accounts that exceeded the federal deposit insurance limit. These customers will have access to their insured deposits but will become creditors for the their uninsured funds. NetBank’s website was shut down on Friday but was to reopen Sunday evening. İrengerek
Darbenin Yargısal Gerekleri
Akıntıya Karşı Kürek Cezası Özel sektörün borç stoku 138 milyar dolarKamunun frene bastığı yılın ilk yarısında özel sektörün dış borç stoku hızla artıyor... 2006'da 120 milyar dolar olan özelin borç stoku Haziran 2007'de 138 milyar dolara tırmandı.
Sabah, 29.09.2007
Cari açığın finanse etmesine karşın endişelerin her geçen gün artmasına neden olan özel sektör borçları yılın ikinci çeyreğinde 138 milyar dolara fırladı. Özellikle banka dışı ticaret sektöründeki baş döndürücü artış bu kesimde borç stokunun 88.6 milyar dolara tırmanmasına neden oldu. Hazine'nin dün açıkladığı dış borç verileri, kamuda borçlanmanın yerinde saydığını buna karşılık özel sektör borç stokunun hızla arttığını gösterdi. Haziran 2007 sonu itibariyle Türkiye'nin toplam dış borç stoku, 2006'ya göre 18.6 milyar dolar bu yılın ilk çeyreğine göre de 11.7 milyar dolar artarak 226.4 milyar dolara ulaştı. Kamunun borç stoku ise 2006'ya göre 757 milyon dolar artarken ilk çeyreğe göre 1.1 milyar dolar düştü ve 72.4 milyar dolar oldu. Merkez Bankası'nın borç stoku ise her iki döneme göre de geriledi ve 15.5 milyar dolara indi. Merkez Bankası ve Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu'nun her fırsatta uyardığı özel sektörün borç stoku ise artışını sürdürdü. 2006'yı 120.5 milyar dolarlık dış borç stokuyla kapatan özel sektör yılın ilk çeyreğinde bu rakamı 125,5 milyar dolara çıkardı. İlk çeyrekteki bu rakama ikinci çeyrekte 10 milyar dolar daha eklendi ve rakam 138.5 milyar dolara çıktı. ŞİRKET BORCU ARTIYOR 138 milyar dolarlık stokun 50 milyarını finans kesimi 88.6 milyar dolarlık kısmını şirketler kesimi gerçekleştirdi. 2006'ya göre 18 milyar dolar artan özel sektör borçlanmasının 15.2 milyarı şirketlerin yurtdışından aldığı borçlar oluşturdu. Öte yandan özel sektör dış borç stokununun gayrisafi milli hasılaya oranı da 2006'da yüzde 30.2'den yüzde 32.3'e kadar yükseldi. Velinin KülahıSSK emeklisinin aylığını artıran ince hesap
Şükrü Kızılot Hürriyet, 29.09.2007
SSK’dan emekli olanların, daha yüksek aylık alabileceklerine ilişkin dünkü yazımız, büyük ilgi gördü. Bir ay çalışıp, aylıklarını yüzde 25-30 hatta daha fazla artırabileceklerini öğrenen emeklilerden, yüzlerce soru geldi. Okurlarımız, bu fırsattan nasıl yararlanabileceklerini ve bu artışın nereden kaynaklandığını öğrenmek istiyorlardı. ARTIŞIN NEDENİ Emekli sigortalının, tekrar işe başlayıp, kısa bir süre (örneğin bir ay) çalışıp, ikinci kez emekli olması halinde, maaşının artması söz konusu. Olayı, basit olarak açıklayalım. 1. Mevcut sisteme göre, 2000 yılından itibaren, aylık bağlanması sırasında, tabloda belirtilen gelişme hızı yani refah payı olarak belirlenen oran da göz önüne alınarak, emekli aylığı belirleniyor. 2. Emekli aylığı bağlandıktan sonra, bu aylık her yıl, enflasyon oranı kadar artırılıyor. Emekli aylığındaki artış hesaplanırken, her yıl nisan ayında belirlenen gelişme hızı oranı ayrıca göz önüne alınmıyor. Örneğin, gelişme hızı yüzde 5 ise, emekli aylığı; enflasyon oranının yanı sıra bir de gelişme hızı oranında artırılmıyor. Gelişme hızı sadece, emekli aylığı bağlanması sırasında, 2000 yılından emekli aylığı başlangıç tarihine kadar geçen takvim yılları için uygulanıyor. 3. Bu duruma göre, 2000 yılında ya da 2001 yılında, SSK’dan emekli olan bir işçi; a) Emekli aylığını kestirecek. b) SSK sigortalısı olarak, bir işyerinde belli bir süre örneğin bir ay çalışacak. c) Belli süre örneğin bir ay çalıştıktan sonra, tekrar emekliliğini talep edecek. d) Yeni bağlanacak aylık, öncekinden sözgelimi yüzde 30 fazla olacak. e) Emekli aylığındaki artış, yeni aylığın hesaplanması sırasında, 2000-2006 dönemi için, (daha önce emekli aylığına uygulanmayan) gelişme hızı oranının uygulanmasından kaynaklanıyor. ARTIŞ ORANI Yeni bağlanacak aylık, yüzde 40 ya da yüzde 25 artacak diye, net bir oran belirtemiyoruz. Nedenine gelince, artış oranı; sigortalının çalışırken üzerinden prim ödenen ücretine ve hangi tarihte emekli olduğuna göre değişiyor. Örneğin, 2000 yılında emekli olan ile 2004 yılında emekli olana uygulanacak "Gelişme hızı oranı" farklı olacak. 2000 yılında emekli olana 7 yıllık artış hızı uygulanırken, 2004 yılında emekli olana, 3 yıllık artış oranı uygulanacak. Emekli olan SSK’lıların, maaşlarının hesaplanmasında göz önüne alınan, gayrisafi yurt içi hasıla (GSYİH) yani gelişme hızı oranları, tabloda gösterilmiştir. Bu oranlar, "kümülatif" olarak uygulandığı için, toplamı 53’ü buluyor. 2000 öncesi emekliler 2000 öncesi yani katsayı esasına dayalı gösterge sistemi yürürlükteyken çalışılan sürelerin, yine o sisteme göre hesaplanması gerekiyor.
Ancak 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun Geçici 82. maddesi, "emekli aylığı güncellemesi" yapılırken, geçmiş yıllardaki çalışmalar için de 2000 yılından emekli aylığının başlangıç tarihine kadar geçen takvim yılları için gelişme hızının gözönüne alınmasına, olanak sağlıyor. Kriz Kapının KulağındaIMF artık açık oynuyorYaman Törüner
Milliyet, 29.09.2007 IMF, Türkiye'ye döviz rezervi şartı getiriyor. IMF, bu kararla aslında gerçek yüzünü gösteriyor. Kısacası, artık Türkiye'de ekonomik istikrar, enflasyon hedefi, bütçe açıkları vs. önemsenmiyor. Bu giderek, siyasi istikrarın da önemsenmediği anlamına gelir. Türk ekonomisi konusunda IMF için önemli olan tek şey, yabancı yatırımcıların paralarını faiziyle birlikte alabilmeleri. Zaten, saklı gündemin bu olduğunu yıllardır söylüyorduk. IMF, size verilen borçları zamanında ödeyecek kadar döviz rezervi tutun da, ne yaparsanız yapın diyor. Bu istek aslında, bizden alacağınız borcu harcamayın yine bize çok düşük faizle yatırın ama aldığınız borcun yüksek faizini ödeyin demek. Yani, dövizle borçlanmanın ekonomimize hiçbir katkısının olmaması, yine de IMF'nin yeşil ışığı için milyarlarca dolar faiz ödenmesi anlamında, bir istek bu. Daha önce Kemal Derviş kullanılarak da aynısı yapılmış, IMF'nin emriyle ve ismen belirttiği bankalara el konulmuş; bankalar iflas ettirilmeyip TMSF'ye devredilerek, yabancı bankaların alacakları TMSF'ye ve Türk halkına ödettirilmişti (Bazı yazarlarımızın söylediklerinin aksine, Çiller zamanında bu yapılmadı; bankalar iflas ettirildi ve yabancı bankalar sadece iflas masasına katılabildiler. Oradan da bir şey alamadılar). TMSF de ödediklerini ağır faizlerle, banka sahiplerinden almaya kalkınca, Türkiye'deki yeni bitme zenginlerin hepsi sıfırı tüketti. Bir biçimde, el konulmaktan kurtulanlar ise, köşeyi döndüler. Anlaşılan, bundan sonra Merkez Bankası'nın temel hedefi, fiyat istikrarının sağlanması olmayacak; emredilen miktarda döviz rezervi tutmak olacak. Halen, Merkez Bankamızın 70 milyar dolar döviz rezervi var. Bankalar dahil, sistemin döviz rezervi 119 milyar dolara ulaşıyor. IMF, bir süredir bu rezerv seviyelerinin de artırılmasını istiyordu ama şimdi bu istek açık açık ortaya konuluyor. 30-35 milyar dolar döviz açığı Tabii ki, hükümet bu isteğe de boyun eğecek. Çünkü, Türkiye'nin yıllık 30-35 milyar dolar döviz açığı var ve bu açığın sürdürülebilmesi için IMF çıpası kaçınılmaz olarak, sürdürülmek zorunda. Aslında, IMF'ye fazla bir borcumuz da yok. Borcumuz, 8.3 milyar dolar civarında. Merkez Bankası IMF emirlerine uyarak döviz alımına başlasa bile, bunu ani biçimde yapmaz. Ama, her durumda, bu haberin çıkması ve alımların başlamasıyla döviz fiyatları artar. Yeni yılla birlikte, uluslararası piyasalarda bir kriz bekleniyor. Bu durumda zaten Türkiye'de döviz fiyatlarının artması da kaçınılmaz. Merkez Bankası, IMF ile anlaşmasa ve rezerv artışı sağlamasa bile, mevcut rezerv seviyesini korumalı. Bunun için, önümüzdeki aylarda harcayacağı kadar döviz alması gerekiyor. Döviz fiyatları düşükken, bu operasyona başlamalı. Döviz rezervini artırmaktan çok, hangi durumlarda satılacağına karar vermek önemli. IMF, "Rezerv tutun ama bu rezervleri ülke ekonomisindeki sıkıntıları gidermek için kullanmayın; yabancıların paralarını geri ödemede kullanın" diyor. 2001 krizinde de aynı şey olmuştu. Kriz sırasında, döviz rezervleri IMF tarafından kullandırılmadı. Kullanılsaydı, kriz çıkmazdı. Döviz talebi vardı ama IMF rezervlerin kullanılmasına izin vermedi. Bunu bizzat Hazine Müsteşarı'nın ağzından duydum. Eldeki döviz, sonradan el konulan bankaların yabancı bankalara olan borçlarının ödenmesinde kullanıldı. Uzun lafın kısası, IMF "Döviz rezervlerini artırın" diyorsa, kriz kapıda demektir. ytoruner@milliyet.com.tr British Library
6 Trilyon £ Varlık, 1 Trilyon £ Borç
9月28日 Geleceği Ekmek Arası Yapmak
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Cumhuriyet 28.09.2007 |
ÖZTİN AKGÜÇABD Doları'nın Önlenemeyen DüşüşüABD Doları'nın (USD), Türk Lirası'na karşı değer yitirmesi, başka bir deyişle TL'nin USD'ye karşı değer kazanması, bazı ekonomistler tarafından izlenen ekonomi politikasının AKP'nin bir başarısı olarak gösterilmeye, yorumlanmaya çalışılıyor. 1 USD = 1 YTL tahmini yapılıyor. 1 USD = 1 YTL paritesi sağlanırsa, bu, sorunların çözüldüğünü kanıtlayan bir başarı göstergesi mi olacak? Hayır, USD'nin TL'ye göre daha hızlı değer yitirdiğini gösterecek. Türkiye ekonomisi ile ABD ekonomisi büyüklük ve güç açısından karşılaştırılmasa bile, sorunlar itibarıyla benzerlik gösteriyor. Her iki ekonomi, süreğen biçimde kronik bütçe ve cari işlemler açıkları veriyor; açıklar, paranın değeri üzerinde baskı doğuruyor. ABD'nin II'nci Dünya Savaşı'ndan sonra ekonomik, dolayısıyla siyasal üstünlüğünü, etkinliğini doğuran olay, bir ABD kasabasının adını taşıyan Bretton Woods sistemidir. ABD'li ekonomist White planına dayanan bu sistemde tüm ülkelerin paraları sabit bir kur üzerinden USD'ye bağlanıyor. USD de, 1 ons altın = 36 USD fiyatı üzerinden altınla değiştirilebilir, konvertibl hale getiriliyordu. Ayrıca ABD dışındaki diğer ülkelerin paralarının, USD'ye göre belli bir sınırın üstünde değer kazanmaları ya da yitirmeleri, IMF'nin iznine bağlanıyordu. Bu sistemde Bretton Woods İkizleri olarak tanımlanan, ABD'nin denetiminde iki de finansal kurum, IMF (Uluslararası Para Fonu), Dünya Bankası olarak tanınan (Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası) oluşturuluyor. Böylece ABD, dünya finansal pazarlarını da kontrol olanağını elde ediyordu. II'nci Dünya Savaşı sonrasında USD, uluslararası pazarlarda tek ödeme aracı, ABD dışında da bir yatırım, birikim aracı olarak kullanılıyor, merkez bankaları tarafından uluslararası rezerv, ihtiyat akçesi olarak tutuluyordu. Böylece ABD tüm dünya ekonomisi için para basma (seigniorage) hakkı elde ediyordu. Bu tür bir olanak, ABD'ye büyük bir ayrıcalık ve güç sağlıyordu. USD'nin dünya finans pazarlarında mutlak üstünlüğü 1970'li yılların başlarına değin sürdü. ABD sınırları dışında dolanan USD'ler, altına çevrilmeye kalkışıldığında, ABD, Nixon döneminde dolar-altın penceresini kapattı, böylece USD'nin altına konvertibilitesine son verdi. Böylece dünyada sabit kur sistemi, Bretton Woods sistemi sona eriyordu. Kur dalgalanmalarına daha geniş boyut getiren Smithsonian Anlaşması da uzun ömürlü olamadı, dikiş tutturamadı; dalgalı kur sistemine, daha doğrusu merkez bankası müdahaleli kirli dalgalı kur sistemine geçildi. ABD cari işlemler açığını kapatamadığından, USD için önlenemez düşüş eğilimi de başlamış oldu. Ekonomik gelişmelere kısa vadeli, anlık bakmamak gerekir, uzun süreli eğilimleri saptamak anlamlıdır. Kuşkusuz, 1970'li yıllardan sonra da dönem dönem USD'nin diğer paralara karşı değerinin arttığı görülmüş, ancak süreklilik kazanamamıştır. Gelişmelere uzun süreli olarak bakıldığında, USD'nin değer yitirdiği görülür. Değer yitirme, özellikle Irak Savaşı'ndan itibaren hızlanmıştır. Son dönemde ABD'nin bütçe açığı, cari işlemler açığı sorunlarına bir de kredi piyasasındaki sıkışıklık, gayrimenkul piyasasında durgunluk eklenmiştir. ABD tam bir ikilemle karşı karşıyadır. Faizi düşürmemek, faizi yükseltmek zaten sıkışık durumda olan ipotekli taşınmaz kredisi (mortgage) vermiş, bunun karşılığında varlığa dayalı menkul kıymet çıkarmış finansman kurumlarını daha da zor duruma düşürecektir. Faizi indirmek ise USD'nin diğer paralar ve altın karşısında değerinin düşüşünü hızlandıracak, USD'den kaçış başlayacak, ABD'nin dünya için para basma olanağı giderek kısıtlanacak, ABD'nin sermaye çekerek cari işlemler açığını finanse etmek olanağı zorlaşacaktır. Bir para değer yitirirken faizini düşürmek, finans mantığına tümüyle aykırıdır. Bilinçli bir kişi, ne kadar ters yönde propaganda aşılama yapılırsa yapılsın, bu tür bir parayı uzun süreli elinde tutmak, bir yatırım, birikim aracı olarak kullanmak istemeyecektir; kısa vadeli olarak zaman zaman USD değerinde spekülatif yükselişler görülse de USD'nin güçlü paralara ve altına karşı değer yitirmesi uzun vadede sürecektir. |
Darbenin Çağdaş Gerekleri
| Cumhuriyet 28.09.2007 |
|
ÇYDD, AKP'nin uygulamalarının yarattığı tehlikelere dikkat çekti 'Şeriatçılar pervasızlaştı'İstanbul Haber Servisi - Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği (ÇYDD) Başkanı Prof. Dr. Türkan Saylan, demokratik, laik, çağdaş toplumlarda, oyçoğunluğuyla iktidara gelmenin, geriye gidiş ve rejimi değiştirme dahil tüm istediklerini yapma anlamına gelmediğini belirterek "Seçim ertesinden başlayarak yapılan atamalar, kadrolaşmalar, aynı görüşün militanı olanların baskıcı davranışlarda pervasızlaşmaları adeta bir intikam sürecini çağrıştırıyor" dedi. ÇYDD, AKP iktidarını, seçim sonrası süreci ve anayasa çalışmalarını değerlendirmek üzere, Şişhane'deki genel merkezinde bir basın toplantısı düzenledi. Toplantıda, dernek genel merkezi ve tüm şubeleri adına açıklamayı Başkan Prof. Dr. Saylan yaptı. Saylan, anayasanın tümden ya da bazı maddelerinin değişiminde toplumsal tartışmaya ve uzlaşmaya ihtiyaç duyulduğunu ifade ederek "Oyçokluğum var, diye Cumhuriyet ve Atatürk ilkelerinden vazgeçmek, ülkeyi bir İslamcı şeriat devletine dönüştürmeye yeminli olanlar için asla bir fırsat olarak değerlendirilmemelidir" diye konuştu. AKP'nin başörtüsü konusunu yeniden gündeme getirerek anayasayı değiştirmeye yönelmekten vazgeçmesi gerektiğini belirten Saylan, "Başörtüsü konusu gündem dışına çıkartılarak, RP, FP ve ardından AKP'nin yönlendirdiği üniversiteli kızlarımıza gerçekler söylenmeli, konu daha fazla istismar edilmemelidir" dedi. |
|
|
